Psy pasterskie to typy psów wyspecjalizowane, predysponowane albo wytrenowane

Interweniujące na wypadek obecności drapieżnika w bezpośrednim otoczeniu poprzez odstraszanie (nie mylić z konfrontacją - bezpośrednia walka w kontekście frontalnego ataku jest jedną ze strategii przetrwania, nie należy do rozwiązań z zakresu relacji drapieżnik-ofiara).

Specjalizacja konkretnej rasy typu stróżującego przy zwierzętach hodowlanych [ang. LGD, Livestock Guarding Dog] zależy od rejonu , w jakim ukształtowano jej dedykowany wzorzec, oraz od lokalnej charakterystyki środowiska jej samodzielnej pracy[1] - owczarek podhalański, owczarek kaukaski, czuwacz słowacki, owczarek rumuński (Karpatian), owczarek środkowoazjatycki (hodowany po kątem ochrony przed wilkami).

  • do zaganiania / pasienia zwierząt hodowlanych

Mocno skupione na przewodniku (człowieku), współpracujące z pasterzem (w tym niektóre z konnym jeźdźcem)
- manipulując za pomocą wzroku dystansem ucieczki pasionych zwierząt - vide border collie
- kontrolując poprzez chwyt pyskiem (za pęciny) - vide owczarek australijski (tutaj również symulacja rozgrywki frontalnej poprzez kontakt czołowy z porożem) albo australijski kelpie.

Niektóre z owczarków stanowią obecnie typ uniwersalny, gdzie instynkt pasterski (zmodyfikowana sekwencja łowiecka) został - częściowo lub całkowicie - przekierowany na zachowania obronne -> owczarek niemiecki, owczarek belgijski malinois.

Rasy psów pasterskich zaganiających dedykowane zostały funkcjom, jakie miały spełniać współpracując z pasterzem przy pasieniu, oraz rodzajowi zwierząt hodowlanych charakteryzujących rejony ukształtowania wzorca rasy

historyczna dyspersja populacji wilka w Europie a specjalizacja psów typu LGD
Portal EWS udostępnił niezwykle ciekawą mapkę ilustrującą orientacyjne rozmieszczenie wilczej populacji z 1980 roku (kiedy jej stan osiągnął najniższy poziom, zagrożony wyginięciem) w zestawieniu z historycznym pochodzeniem sprawdzonych ras psów przeznaczonych do ochrony zwierząt gospodarskich.