via European Wilderness Society (Jul.17th, 2018)

Portal EWS udostępnił niezwykle ciekawą mapkę ilustrującą orientacyjne rozmieszczenie wilczej populacji z 1980 roku (kiedy jej stan osiągnął najniższy poziom, zagrożony wyginięciem) w zestawieniu z historycznym pochodzeniem sprawdzonych ras psów przeznaczonych do ochrony zwierząt gospodarskich.

W porównaniu z aktualną sytuacją - około 20 000 osobników migrujących po Europie - podział na kraje (a nawet ich poszczególne regiony) pro-ekologiczne (czyli przyjazne koegzystencji działalności człowieka z naturą tego drapieżnika, i kraje radykalnie się temu sprzeciwiające) staje się wyraźnie widoczny.

  • Kraje Europy wschodniej, południowo-wschodniej i południowo zachodniej słyną z tradycyjnego pasterstwa dużych stad owiec, pod okiem pasterza. Jest to historyczna tendencja wynikająca z potrzeby koegzystowania z drapieżnikami na otwartym terenie.
  • W krajach północnej, zachodniej i centralnej Europy farmerzy zwykli wypasać mniejsze stada pod nieobecność sporadycznie odstrzeliwanych drapieżników, stąd niechęć do inwestycji w rozbudowane zarządzanie inwentarzem połączona z sympatią do rozwiązań siłowych typu polowanie.